मी लहान असताना अनेकदा पाहिले ऐकले आहे.कोणी शुभ कामासाठी निघाले आणि त्या वेळी एखादी विधवा स्त्री समोर आली.जर काम झाले नाही तर सरळ बोलत"अमुक पांढरा कपाळाची (अवदसा)समोर आली.काम झाले नाही.
म्हणून अनेकदा विधवा स्त्रिया कधी समोर येत नसत.त्यांची जागा नेहमी घरात मागे असायची.
काळ बदलत गेला.स्त्रिया शिकल्या त्यांनी अनेक प्रथा धुडकावून लावल्या.आज स्त्रियांना शिक्षणामुळे समान अधिकार मिळाले.बुरसटलेल्या विचारातून त्या बाहेर आल्या.समाजाने बदल मान्य केले.मग ते स्वखुशीने असेल नाही तर नाईलाज म्हणून असेल पण बदल झाले हे मात्र नक्की.
परंतु अलीकडे असे वाटते आपली वाटचाल पुन्हा मागे चालू झाली आहे समाज किती बदलला असे वाटत असले तरी काही टक्के असे आहेत त्यांना नवीन सुधारणा हव्या त्यांचा उपभोग घ्यायचा आहे आणि त्याच बरोबर स्त्रीने रूढी परंपरेत राहावे असे वाटत आहे.अश्या वाटणाऱ्या लोका मध्ये बदल स्वीकारून आजचे स्वतंत्र उपभोगत असणारे समर्थन करतात तेव्हा हसावे की रडावे समजत नाही.
आज अनेक क्षेत्रात महिला पुढे आहेत.त्यांनी काय करावे काय नाही त्यांचा प्रश्न आहे.येथे समर्थन करणाऱ्या किती महिलांना त्यांच्या मुलीने जॉब वर असताना टिकली कुंकू लावून जावे वाटते.किंवा कोणी त्यांच्या कुंकू टिकली न लावणाऱ्या मुलींना असे बोलले तर चालणारे.
समाजाची एक गंमत असते कोणत्या गोष्टीचे समर्थन तो पर्यंतच जो पर्यंत सगळे उंबऱ्या बाहेर चालते.जेव्हा स्वतःवर किंवा स्वतःच्या परिवारा वर येते तेव्हा ते चूक असते.
प्रत्येकाला व्यक्त होण्याचा अधिकार आहे.व्यक्ती स्वतंत्र आहे.पण ते दुसऱ्याचे व्यक्ती स्वतंत्र हिरावून घेणारे नसावे.आणि अपमान करणारे नसावे.
असेच मनातले काही
No comments :
Post a Comment