मी एक छोट्या खेड्यातील शेतकरी कुटुंबातील आहे .मी बघितली आहे गरिबी येणारा दिवस कसा काढतात ,मुंबई सारख्या शहरात आल्यावर रस्त्याने जाणाऱ्या भारी गाड्याकडे लक्ष जाण्या एवजी हातगाडीवर समान ढकलत जाणाऱ्या कडे लवकर लक्ष जाते .मनात विचार येतो काय मिळत असेल याला दिवसभर कष्ट करून .माझ्या साठी तेव्हा फक्त तो एक माणूस असतो त्यांनी काय घातले आहे किवा ते किती महाग आहे का स्वस्त हा विचार मनात येतच नाही .रोज दिसणारे एक दृश्य आईवडिला पैकी कोणी तरी मुलाला हाताला पकडून शाळेत घेवून जात आहे .बेस्ट च्या बस स्टॉप वर उभे आहे .आई हा सगळा त्रास सहन करते आपल्या मुलांनी काही तरीबनवा म्हणून.माझे लक्ष तिकडे जाते .त्याच वेळी शाळेची बस जाते त्या कडे मी बघत नाही.करण मला माहिती त्या आईवडिलाना बस फी परवडत नाही. मी जी आहे जशी आहे तशा आणि तशा लोकांचा विचार मी करेल कारण मला माहिती आहे त्यांचेदुःख प्रोब्लेम कारण मी ते रोज अनुभवते मला ते माहिती आहे .पण मला नाही माहिती हाय सोसायटी मध्ये काय चालते.त्यांच्यादृष्टीने कोणती कार चांगली आहे तीची किंमत काय आहे .मला माहिती आहे छोट्या हॉटेल मध्ये किती पर्यंत काय भेटेल .पण मला नाही माहिती फाईव्ह स्टार मध्ये काय आणि कितीला भेटते .मला त्याची गरज पण नाही वाटत आणि विचार करावा पण नाही वाटत .कारण माझ्या या शहरात अर्ध्या पेक्षा जास्त लोक गाडीवर वडापाव खावून राहतात.ट्रेन ने प्रवास करतात.असेच मनातले काही

वानखेडे

वानखेडे स्टेडीयम 

क्रिकेट आवडत नाही असे फार थोडे लोक असतील .मला लग्ना अगोदर क्रिकेट आवडत नव्हते .खरे तर शेतकरी घरातील मी .आमच्या घरात रेडियो नव्हता .आणि टीव्ही देखील.क्रिकेटचानी  आमचा दूरदूर काही संबंध नव्हता.कपिल देवच्या टीमने वर्डकप जिंकला तेव्हा मी सातवीला किवा आठवीला असेल .

त्यानंतर शाळेतील प्रत्येक वहीवर क्रिकेटपटूचे फोटो असायचे .बस तेव्हडेच काय ते क्रिकेटर माहिती होते .लग्न झाले मुंबईत आले .वानखेडे स्टेडीयम जवळच आहे .कधी गिरगाव चौपाटीवर बसलो कि स्टेडीयम वरील लाईट दिसायच्या .अनेकदा येथे मैच चालू असायच्या .अनेकदा स्टेडीयम जवळून गेले पण कधी आता मध्ये जावून मैच बघावी असे कधी वाटले नाही .कारण क्रिकेटची आवड कमी .

अनेकदा मिस्टरांनी विचारले जाणार का ? पण जाणार कोणाबरोबर हा नेहमीचा प्रश्न कारण मिस्टरांना सुट्टी नसायची ते तिथेच अनेकदा बंदोबस्त साठी असायचे .क्रिकेट आवडायला लागले ते १९९६ मध्ये वानखेडेवर झालेली मैच .नक्की कोणा विरोधी होती आठवत नाही .पण सचिनची बॅटींग बघून मी क्रिकेटच्या प्रेमात पडले .तरी कधी वानखेडेवर जावून मैच बघावी नाही वाटली .

मागच्या आठवड्यात चितळे काकांची वानखेडेवरील पोस्ट वाचली .उगाच वाटले आपण किती जवळ राहतो तरी जात नाही .एकदा जायलाच हावे .वानखेडे स्टेडीयम कसे आहे ते बघावे .त्याच दिवशी मिस्टरांनी मुलीला विचारले जाणर का मैच बघायला .खरे तर तिला कॉलेज असून ती आली.

गेट नंबर सात शोधताना अनेक जण अक्षरशा हातात तिकीट घेवून धावत होते .स्टेडीयम मधून टाळ्या आणि वाद्याचे आवाज येत होते.वातावरण एकदम भारावलेले होते .गेट नंबर सात मधून आत गेले .आणि मस्त सुखद धक्का बसला. M C A Pavikion ची तिकीट होते बाजूला जिथे प्लेअर बसतात त्याच्या बाजूला ,त्याच्या समोर अजिंक्य राहणे बसलेला होता .सगळी कडे नुसता जल्लोष होता .त्याच दिवशी विराटने शतक ठोकले ,पूर्ण स्टेडीयम भरलेले होते .खरे तर टेस्ट मैच बघायला एवढे लोक येतात याचे ज्ञान मला प्रथमच झाले .अगदी समोरून गेलेला यादव आणि विराट बघितले .मैच संपली तेव्हा समोर ग्राउंड वर आलेला अश्विन ,.छोट्या मुलाना आटोग्राफ देणारा आश्विन ..........

त्याच वेळी समोर बघितले तर काय ? रवी शास्त्री समोरून चालत येत होते .नेहमी त्यांच्या मुलखाती बघितल्या आहे .त्यांची कॉमेट्री नेहमी ऐकली .मैच संपली कि काप्तानला मैच बद्दल विचारणारे रवी शास्त्री....एवढा आनंद झाला कि विचारायला नको .

मैच संपली तरी बाहेर अनेक लोक उभे होते .अगदी मरीन ड्राईव्हच्या .सिग्नलाजवळ  लोक खूप वेळ उभे होते .जेव्हा प्लेअर ची बस गेली तेव्हा लोक गेले ,

तेव्हा जाणवले आपण जवळ असून कधी आलो नाही हि चूक केली .